Το παράδοξο του ηθοποιού

ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ Πολιτισμός • 8 Αυγούστου 2017

Σε αυτό που λένε μεγάλοι ρόλοι

δεν τον καθοδηγεί πια το ένστικτό του

από τον πολύ τον Στανισλάφσκι

ξέμαθε πια να παίζει ρόλους

και παίζει μόνο ανθρώπους

Έτσι του Άμλετ τις οδηγίες μπορεί να ακολουθεί πιστά

αλλά τον ίδιο τον Άμλετ αδύνατον να τον παραστήσει

Για να πρωταγωνιστήσει πραγματικά

τον βολεύει να υποκριθεί έναν πρώτο ρόλο

σαν να υποκρίνεται έναν δεύτερο ,

κατάκτηση και αυτή των των δημοκρατικών ηθών

που επιβλήθηκαν στο θέατρο

«Το θέατρο» εξακολουθεί να απαγγέλλει

«είναι μια τέχνη της ανάμνησης»

αλλά ο φόβος της ανεργίας

του μαθαίνει καλύτερα πως να τραβά την προσοχή

Κάτι τον κάνει να διαισθάνεται ότι το κοινό

δεν φεύγει ούτε καλύτερο, ούτε χειρότερο από το θέατρο

και η πιο στέρεη ανάμνησή του

είναι τα χασμουρητά του Λουδοβίκου,

τα τρία χασμουρητά που σήμαιναν

ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δοθεί δεύτερη παράσταση

με το ίδιο έργο.

 

Έτσι ενώ θα ήθελε κι αυτός σαν άνθρωπος να ζήσει

είναι υποχρεωμένος να παίζει αδιάκοπα

προκειμένου να τραβά την προσοχή

για να μην μείνει άνεργος

Και μέσα σε αυτό το αδιάκοπο παιχνίδι

το χωρίς διάλειμμα

το ένστικτο της επιβίωσης

– όταν καταλήγει πια να μην είναι άνθρωπος

να μην ξέρει τι ζει –

τον σπρώχνει να ζει

αυτό που παίζει.

(O Μολιέρος διδάσκει έναν παλιό ηθοποιό πως παίζεται το άλογο. Από την ταινία της Άριάν Μνουσκίν «Μολιέρος» (1978). 

Διαφήμιση

Τα σχόλια δεν είναι διαθέσιμα

Άποστολή άρθρου μέσο Email