Το πρόβλημα δεν είναι η συμφωνία – Ο Τσίπρας την έχει ήδη «υπογράψει»!

ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΑΚΟΣΑΣ ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΑΚΟΣΑΣ Πολιτική • 26 Ιουνίου 2015

Στην προεκλογική περίοδο ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ξεκαθαρίσει πως η πολιτική του θα κινηθεί σε ένα δίπολο το οποίο ήταν εξαρχής παράλογο. Από τη μια δεσμεύτηκε σε όλους τους τόνους ότι θα παραμείνει στο ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και από την άλλη ότι θα διαπραγματευτεί σκληρά, όχι μόνο για την αλλαγή του μείγματος πολιτικής, αλλά για μια πραγματική ανάπτυξη της χώρας και την ανεξαρτησία της από τα δεσμά των μνημονίων, ώστε να αναπτύξει τις παραγωγικές της δυνατότητες. Αυτή, άλλωστε, ήταν η ουσία της περιβόητης «παραγωγικής ανασυγκρότησης».

Το επιχείρημα

Το επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι για να επιτευχθεί η «ανασυγκρότηση» θα πρέπει να κλειστεί μια συμφωνία με τους «εταίρους», στην οποία θα υπάρξει αφενός μια γενναία διαγραφή του χρέους και αφετέρου μια «ρήτρα ανάπτυξης», δηλαδή, τη διοχέτευση κονδυλίων της ΕΚΤ και των ευρωπαϊκών προγραμμάτων στην πραγματική οικονομία. Μέσα από αυτή τη διαδικασία το κρατικό χρήμα (δηλαδή, τα κονδύλια που θα εγγράφονταν μέσω του κρατικού προϋπολογισμού) θα κατέληγε στην αγορά, ώστε όχι μόνο να υπάρξει «ανασυγκρότηση», αλλά επιπρόσθετα να καταπολεμηθεί και η ανεργία.

eikona_1

Εδώ, βέβαια, υπάρχει ένα πρόβλημα. Για ένα τέτοιο σχέδιο δεν αρκούν μόνο τα κοινοτικά κονδύλια, ούτε καν μια «γενναία» χρηματοδότηση από την ΕΚΤ, καθώς η καταστροφή της παραγωγικής βάσης της χώρας είναι πρωτοφανής. Άρα, χρειάζεται και αυτό που θα λέγαμε «κόψιμο» νομίσματος, δηλαδή, να πέσει όσο το δυνατόν περισσότερο χρήμα στην αγορά ώστε όχι μόνο να αντιμετωπιστεί η ύφεση, αλλά να υπάρξει και ανάπτυξη (πραγματική, όχι τιμαριθμική). Από τη στιγμή, όμως, που καμιά χώρα της ευρωζώνης δε μπορεί να κόψει χρήμα (αυτή η δυνατότητα ανήκει μόνον στην ΕΚΤ), η μόνη λύση είναι αυτή του δανεισμού μέσω των αγορών με χαμηλό επιτόκιο. Εξ ου και η ανάγκη για τη διαγραφή του χρέους, ώστε να μπορεί η κεντρική κυβέρνηση να δανειστεί εκ νέου από τις αγορές (ή την ΕΚΤ) με πολύ χαμηλά επιτόκια, αγοράζοντας αν είναι ανάγκη και πτωχευμένες επιχειρήσεις και ρίχνοντας «ζεστό χρήμα» στην αγορά.

Κεϋνσιανισμός, δίχως τον… Κέυνς!

Αυτό είναι το περιβόητο «κεϋνσιανό» μοντέλο ανάπτυξης. Μόνο που, ακόμη και ο ίδιος ο Κέυνς, μάλλον θα απέρριπτε μια τέτοια λογική. Διότι, για να μπορέσει να λειτουργήσει ο «κεϋνσιανικός» καπιταλισμός, υπάρχει μια απαραίτητη προϋπόθεση: η χώρα που τον εφαρμόζει να ελέγχει τη νομισματική της πολιτική, να μπορεί να «κόψει» όσο χρήμα χρειάζεται, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται πληθωριστικές πιέσεις, προκειμένου να αυξήσει τη συνολική ενεργό ζήτηση. Με μια κουβέντα, η έννοια της «παραγωγικής ανασυγκρότησης», ακόμη και με κεϋνσιανούς όρους, περιλαμβάνει μία πολύ βασική παράμετρο: τον έλεγχο της οικονομίας από την πλευρά του κράτους. Δηλαδή, τη δυνατότητα άσκησης οικονομικής και νομισματικής πολιτικής, κάτι ανέφικτο όσο η Ελλάδα βρίσκεται στο ευρώ.

eikona_2

Αδιέξοδο αλα ΣΥΡΙΖΑ

Αυτό το αδιέξοδο στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται καταφανές στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους. Ασφαλώς, οι δανειστές σε καμιά περίπτωση δεν επρόκειτο να συμφωνήσουν σε ένα τόσο αυτοκτονικό για τους ίδιους σχέδιο, στην παρούσα συγκυρία. Αλήθεια, για ποιο λόγο οι ευρωπαίοι να «κουρέψουν» το ελληνικό χρέος, προκειμένου στη συνέχεια η Ελλάδα να ξαναρχίσει έναν υπερβολικό δανεισμό, δημιουργώντας όχι μόνο πληθωριστικές πιέσεις στο εσωτερικό μιας χώρας της ευρωζώνης, αλλά, το κυριότερο, καθιστώντας την «κακό παράδειγμα» για τις υπόλοιπες χώρες; Αν κάτι συμφέρει τους εταίρους, τότε είναι ένα λελογισμένο «κούρεμα», που μεταφράζεται σε «παράταση αποπληρωμής», καθώς έτσι πετυχαίνουν μ’ ένα σμπάρο, πολλά τρυγόνια: αφενός αφοπλίζουν τη βόμβα του χρέους για την Ελλάδα –που θα μπορούσε να έχει συνέπειες και στην ευρωζώνη– και αφετέρου θα εξακολουθούν να κερδίζουν από μια διαλυμένη χώρα (υπενθυμίζουμε ότι οι Γερμανοί εν μέσω κρίσης κέρδισαν 41 δισ. ευρώ!).

Για αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ «πόνταρε» και σε κάτι άλλο: δεν τους συμφέρει να μας «πετάξουν» από την ΕΕ, για αυτό αν «τεντώσουμε» το σχοινί μέχρι τέλους, τότε, ίσως, να αναγκαστούν σε μια συμφωνία που θα είναι «υπερασπίσιμη» (όπως εύστοχα παρατήρησε ο υπουργός Εργασίας Π. Σκουρλέτης). Αυτή είναι μια λογική υπόθεση. Μόνο που έχει ένα πρόβλημα: Όσο ξέρουν ότι «μπλοφάρεις», τόσο θα «μπλοφάρουν» και οι άλλοι. Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει παρουσιάσει ούτε στον ελληνικό λαό, ούτε καν στο εσωτερικό του κόμματός του, ένα εφικτό εναλλακτικό σενάριο, δηλαδή αυτό της εξόδου της χώρας από το ευρώ, τόσο περισσότερο θα «τραβάνε» και οι δανειστές το σχοινί!

Μάλιστα, οι δανειστές, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορούν να το «τεντώσουν» ακόμη περισσότερο, καθώς όχι μόνο έχουν στα χέρια τους το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας (μέσω του ELA), άρα και ελέγχουν το σύνολο της οικονομίας της, αλλά, το κυριότερο, διότι ξέρουν ότι όσο οδεύουν τα πράγματα προς το γκρεμό τόσο πιθανότερο είναι δίχως «αλεξίπτωτο» να βρεθεί η Ελλάδα παρά οι ίδιοι. Και αυτή ακριβώς είναι η αποτυχία της κυβέρνησης. Καθώς δεν είχε εξαρχής παρουσιάσει ένα εναλλακτικό σχέδιο για την περίπτωση της αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, τόσο περισσότερο εγκλωβιζόταν σε ένα παιχνίδι τακτικών ελιγμών, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στην οριστική της ήττα.

Υπογραφή ή… υπογραφή;

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, μετά την εκκωφαντική αποτυχία της διαπραγμάτευσης του ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε μείνει με τις εξής τρεις επιλογές, δηλαδή την εξής μία: Να υπογραφεί η πρόταση της Ελλάδας (απίθανο), να υπογραφεί η πρόταση των δανειστών (απίθανο) και να υπογραφεί ένα ενδιάμεσο κείμενο (πιθανότερο) το οποίο θα περιλαμβάνει έναν «έντιμο συμβιβασμό» της τάξης των 9-10 δισ. ευρώ, που θα κληθούμε, φυσικά, να πληρώσουμε εμείς. Έτσι κι αλλιώς, πάντως, η υπογραφή θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, με μοναδικό αντιστάθμισμα ‒όπως όλα δείχνουν αυτήν τη στιγμή‒ μια υπόσχεση για τη διευθέτηση του χρέους, αφού, όμως έχει ολοκληρωθεί η αξιολόγηση.

Υπάρχει, όμως, και ένα σενάριο το οποίο πρέπει να εξετάσουμε. Τι γίνεται στην ‒σχεδόν απίθανη‒ περίπτωση που η κυβέρνηση αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις και ζητήσει εκλογές ή δημοψήφισμα με ένα και μοναδικό ζητούμενο: μέσα ή έξω από το ευρώ; Αυτή θα ήταν η μόνη έντιμη λύση, μετά την αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής, μόνο που…

αλήθεια, πότε ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβήτησε την «ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας»;

Ετικέττες: , , ,

Διαφήμιση

8 Σχόλια - "Το πρόβλημα δεν είναι η συμφωνία – Ο Τσίπρας την έχει ήδη «υπογράψει»!"

  1. Ο/Η do.b4tool8 λέει:

    41 δισ. Όχι εκατομμύρια.

  2. Ο/Η do.b4tool8 λέει:

    41 δισ. Όχι εκατομμύρια

  3. Ο/Η CATCH22 λέει:

    Αφηστε να τελειωσει το πραγμα ρε παιδια πρωτα και μετα …
    εξ αλλου ειπαμε ….στο τελος κουρευουν τον γαμπρο…

  4. Ο/Η Γιώργος λέει:

    Και τώρα που βιώνουμε το……απίθανο, τι θα μας πείτε;;;;;;;;;;;;;;;;

  5. Ο/Η Μιχάλης Πυρουνάκης λέει:

    «…Τι γίνεται στην … περίπτωση που η κυβέρνηση αποχωρήσει από τις διαπραγματεύσεις και ζητήσει εκλογές ή δημοψήφισμα, με ένα και μοναδικό ζητούμενο: μέσα ή έξω από το ευρώ; Αυτή θα ήταν η μόνη έντιμη λύση, μετά την αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής, μόνο που… αλήθεια, πότε ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβήτησε την «ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας»;»

    – Τοποθετήσεις απόλυτες, κι απόλυτα έωλες!
    · Γιατί το έντιμο ζητούμενο είναι μοναδικό κι αφορά -δήθεν- το… αν είμαστε ή όχι στην ευρωζώνη;
    · Γιατί η αποχώρηση της κυβέρνησης από τις διαπραγματεύσεις είναι -δήθεν- αποτυχία της de facto;
    · Γιατί η διατήρηση ή επιστροφή σ’ εθνικό νόμισμα αποκλείει -δήθεν- την ευρωπαϊκή προοπτική μια χώρας; Μόνο ζήτημα: «λεφτά»;
    Όχι βέβαια!

    • Ο/Η Μιχάλης Πυρουνάκης λέει:

      … και, η φωτογραφία είναι από την ορκωμοσία της κυβέρνησης, στις 28.1.2015

    • Ο/Η Μιχάλης Πυρουνάκης λέει:

      – Οφείλω αγαπητέ συντάκτη Κώστα Τρακοσά να ομολογήσω πως με το ανωτέρω σχόλιο σε υποτίμησα και σ’ αδίκησα.
      Μ’ εντονότερη την επιθυμία μου για επιτυχή έκβαση απ’ τις δικαιολογημένες – αντικειμενικές προσδοκίες, επέδειξα και «ρομαντική» εμπιστοσύνη απέναντι σε προθέσεις αμφίσημες και σε ηθικό κώδικα ξεπερασμένο απ’ τους διαπραγματευόμενους, ένθεν κακείθεν, γεγονός μάλλον άτοπο

  6. Ο/Η gian λέει:

    Πολύ σωστά, ο Τσιπρας ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις από την στιγμή που έγινε κυβέρνηση, χωρίς να έχει κάποιο σχέδιο β στα σκαριά σε περίπτωση που η αρχική όποια πρόταση είχε δεν του έβγαινε, παράλληλα ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με την λογική ότι παραμένουμε στο ευρώ πάση θυσία.
    Λάθος και τα δυο, η Ευρώπη η Γερμανία, το ΔΝΤ, και γενικότερα η καπιταλιστική τραπεζική αγορά δεν είναι πρωτόβγαλτη δεν μασάνε και το απέδειξαν, οι παραπάνω δεν είναι οι φτωχοί συγγενείς τύπου Αλβανία που θα κάτσει να δεχτεί τα πάντα.
    Μιλάμε ότι η Γερμανία είναι μια από τις ισχυρές οικονομίες παγκοσμίως, η δυνατότερη στην Ευρώπη, ο Σοιμπλε δεν είναι κάποιος ανίδεος πιτσιρικάς που κάνει το μεταπτυχιακό του στα οικονομικά, ήταν λοιπών φυσικό και επόμενο ο άβγαλτος Τσιπρας να κατασπαραχθεί εν ριπή οφθαλμού, και το κόλπο με το μαστίγιο και το καρότο εδώ και 5 μήνες δεν ήταν τίποτε περισσότερο που να παίξουν μαζί του και στην συνέχεια ν αυτοξεφτιλίζεται και ο ίδιος και η αριστερά, και εν συνεχεία ολόκληρος ο λαός που τόλμησε και εξέλεξε μια αριστερή κυβέρνηση που δεν είναι επιλογή τους.
    ΤΟ πρόβλημα δεν είναι της Γερμανίας, το πρόβλημα είναι αποκλειστικά της Ελλάδας, όλα τ άλλα είναι για εσωτερική κατανάλωση του ποπόλου, στο Σύριζα ο λαός έδωσε την ευκαιρία ν αποδείξει κάτι διαφορετικό, ν αποδείξει ότι μπορεί ν ανατρέψει το κατεστημένο φυσικά στηριζόμενο στις προεκλογικές υποσχέσεις του Τσιπρα, τώρα αν ο Σύριζα δεν… αυτό είναι άλλο καπέλο!

Άποστολή άρθρου μέσο Email