Εμείς και η Ελευθερία

ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ • 12 Φεβρουαρίου 2015

Να κι ένα παράδοξο που δεν το έθιξαν οι Ελεάτες φιλόσοφοι, πως γίνεται από χιλιάδες αναξιοπρεπείς να αθροίζεται μια συλλογική αξιοπρέπεια.

Μισό αιώνα είχε στη διάθεσή της η Αριστερά να πληροφορήσει, να διαπλάσει, να διαμορφώσει. Διαμόρφωσε τις δομές εκείνες που της επέτρεψαν να συγχωνευτεί με το σύστημα , αναλώθηκε σε ενδογενείς ρήξεις, στον αντικοινωνικό συντεχνιακό συνδικαλισμό, την πολιτισμική παρέμβαση που μάντρωνε και κατηγοριοποιούσε καλλιτέχνες σύμφωνα με την ένταξη τους, διαμόρφωσε ανθρώπους ασυνείδητους στις εξαρτησιακές σχέσεις που διαμόρφωναν και αναπαρήγαγαν στην καθημερινότητά τους με το θεωρητικό πάντα άλλοθι ενός ουτοπικού σχεδιασμού που ένα άλλο μοντέλο αλλά με τους ίδιους ανθρώπους θα οδηγούσε σε μια κοινωνική δικαιοσύνη, μια και είναι οι δομές που υποχρεώνουν τους ανθρώπους να είναι δίκαιοι και κοινωνικοποιημένοι και όχι η κρίση τους για το κάθ΄ έκαστο.
Μια αριστερά που διογκώθηκε λόγω λιτότητας και όχι λόγω συνειδητοποίησης. Πραγματικά αναρωτιέμαι και γω μαζί με τους Κουκουέδες και τους εξωκοινοβουλευτικούς τι ακριβώς είναι αυτό που διαπραγματευόμαστε με την Ευρώπη και με ποιούς, αλλά από την άλλη αδυνατώ να καταλάβω την άρνηση του ΚΚΕ να αναλάβει τον δικό του ρόλο στις ζυμώσεις συγκυβερνώντας, σαν ένα επίσης κοινοβουλευτικό συστημικό κόμμα που αναρωτιέσαι για ποιόν ακριβώς λόγο, καταλαμβάνει έδρανα στο κοινοβούλιο σαράντα και χρόνια τώρα και σε ποιόν λαό και ανθρώπους αναφέρεται στο σήμερα, που θα μπορούσε να διεκδικήσει όρους λαϊκής κυριαρχίας και να δώσει αγώνες ανάλογους . Το αφήγημα καμιά σχέση δεν έχει με τα πραγματικά δεδομένα Σε τι υπαρκτό έχει την αναφορά του το ΚΚΕ, στη Ρωσία του Πούτιν, στην δικτατορία του Κάστρο μήπως με τη βασική εκπαίδευση για όλους και τη δοξολογία του καθεστώτος από μια κοινωνία εγκλωβισμένη και αδρανοποιημένη, ή στην αποκατάσταση ενός από τους μεγαλύτερους εγκληματίες σαν τον Στάλιν , που αυτό που μας κόβει είναι αν ήταν λιγότερο η εξίσου η με άλλη ιδεολογία εγκληματίας από τον Χίτλερ.
Και στην τελική ο κόσμος που μαζεύεται στις πλατείες καθόλου δεν δυσανασχετεί, ούτε ελπίζει ενταγμένος σε τέτοια πλέγματα αναφοράς. Είναι ένας κόσμος που ανακάλυψε ξανά τη σαθρότητα του συστήματος με τις απολύσεις, που θα ξαναγύριζε στον φαρδύ πλατύ εφησυχασμό του εφόσον του διασφαλίσεις την επαναπρόσληψή του και κατώτατους μισθούς που να τα βγάζει πέρα, είναι ένας κόσμος που δεν βλέπει καν το είδωλο του σε όσους ψήφιζε και ζητωκραύγαζε μόλις χτες, «συνειδητοποιήθηκε» .
Το πραγματικά τραγικό είναι ότι και γω και πολλοί που ψηφίσαμε τον Σύριζα δεν είχαμε ψευδαισθήσεις ότι πίσω από την ρητορική της εθνικής υπερηφάνειας , ελλόχευε μια εκ νέου σύνθλιψη των αδύνατων κοινωνικά στρωμάτων με το μαλακό βέβαια , το μαλακό μιας εξουσίας πράγματι αντιπροσωπευτικής αλλά εγκλωβισμένης με τη σειρά της σε πραγματικές συνθήκες. Το τραγικό είναι ότι λαχταράμε ακόμα τέτοιες ρητορικές και τέτοια αφηγήματα γιατί δεν έχουμε την υποδομή να χτίσουμε μια αναβαθμισμένη συλλογικότητα με βάση τα πραγματικά δεδομένα, δεν το επιτρέπουν τα προηγούμενα χρέη μας, σε ένα παρελθόν που επιμένει να ξαναπαιχτεί αλλιώς, Πως το έλεγε ο ποιητής «Το έργο το χω δει , μη με τρελένετε» . Το τραγικό είναι ότι δεν βρίσκονται εκείνες οι συνθήκες του χρυσού κλουβιού, του τακτοποιημένου εφησυχασμού που θα ικανοποιούσε τους περισσότερους, το τραγικό είναι ότι δεν ζητάμε εμείς την ελευθερία αλλά εκείνη εμάς.

                                                                                                  Ισαάκ Σούσης

Διαφήμιση

2 Σχόλια - "Εμείς και η Ελευθερία"

  1. Ο/Η Γιώργος Γκράτσας λέει:

    Αγαπητέ κ. Σούση
    Μου κάνει εντύπωση, πως ενώ ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ, αποδομείς και ακυρώνεις όλη την Αριστερά, απ τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τον Στάλιν και τον Κάστρο!!! Το να ταυτίζεις τον Χίτλερ με τον Στάλιν, αυτό όχι αριστερό… ούτε προοδευτικό σε κάνει. Γιατί απλούστατα ο Στάλιν δεν έκανε παγκόσμιο πόλεμο, ούτε ματοκύλισε τον κόσμο με εθνοκαθάρσεις και μαζικές εκτελέσεις, κατοχή και πείνα. Για να μη μακρυγορώ, στην γιγάντεια προσπάθεια να ανοικοδομήσει την κατεστραμένη απ τον πόλεμο χώρα του, πέρα απ τη θετική του συμβολή, είχε και τα αρνητικά του, όπως η προσωπολατρεία, η άδικη στάση απέναντι σε συντρόφους του κ.λ.π. Τι σχέση και σύγκριση όμως έχουν αυτά με τον Χίτλερ? Δεν ξέρω πως διαβάζεις την ιστορία. Αραγε αν δεν έφτανε ο κόκκινος στρατός στο Βερολίνο, ο κόσμος για σένα θα ήταν καλύτερος? Πέρα απο όποια αρνητικά καταλογίσει κάποιος στον Στάλιν, δεν μπορεί να ξεχνάει τη συμβολή και βοήθεια της πληγωμένης ΕΣΣΔ, στις νέες σοσιαλιστικές χώρες και τα απελευθερωτικά κινήματα σε όλο τον κόσμο. Την έμπνευση και τη δύναμη στην πάλη για ανεξαρτησία, ελευθερία, και ψωμί. Οπως έγινε και στην ΚΟΥΒΑ. Εκτός κι αν εσύ την ήθελες να παραμείνει το μεγάλο πορνείο και ΚΑΖΙΝΟμάγαζο των ΗΠΑ. Δυστυχώς αν για σένα και κάποιους άλλους ο Φιντέλ Κάστρο μοιάζει δικτάτορας… για πολλά εκκατομύρια στον κόσμο και την παγκόσμια ιστορία, έχει καταγραφεί σαν ένας απ τους σημαντικούς επαναστάτες του περασμένου αιώνα! Οσο για το ΚΚΕ, άστο δε θα καταλάβεις ότι κι αν σου πώ. Οχι γιατί δεν μπορείς, αλλά γιατί δε θέλεις ή γιατί σου πέφτει βαρύ και δε σε βολεύει… Αν όμως σκεφτείς ότι μπορεί κάποια στιγμή να ξεβολευτείς, ίσως καταλάβεις, ότι αυτά που γράφεις τώρα δεν ταιριάζουν σε άνθρωπο που θέλει να τον λένε όχι αριστερό, τουλάχιστον προοδευτικό. Η αρετή και η ελευθερία, είναι βαθιές έννοιες, και θέλει βαθιά συνείδηση για να τις νοιώσει κάποιος στην πράξη κι όχι στα φτηνά λόγια.

  2. Ο/Η Καλογερία - Μόσχου Ευγενία λέει:

    Η ιστορία θα γραφεί έτσι κι αλλιώς χωρίς να μας ρωτήσει τι πιστεύουμε ή τι ελπίζουμε για την κάθε χρονική στιγμή. Αν κάποιος πάρει κάποια απόσταση από τα γεγονότα και παρατηρήσει από εκεί τον κόσμο και την κοινωνία, θα παραδεχθεί ότι τώρα είναι η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ. Μια άλλη παραδοχή πρέπει να είναι ότι δεν διαθέτουμε την ικανότητα να προβλέπουμε το μέλλον που εξαρτάται από παραμέτρους και έξω από εμάς . Ποιος ξέρει τι μας επιφυλάσσει το αύριο ? Αλλά κ. αρθρογράφε, και λίγη αισιοδοξία δεν βλάπτει,,, Επίσης βιάζεσαι και πάρα πολύ να αποκαθηλώσεις…… Και πότε πρόλαβες να διαπιστώσεις ότι έχουν συνθλιβεί τα αδύνατα στρώματα της κοινωνίας μέσα σε μια εβδομάδα… Ποιος θα σου χαρίσει την ευημερία , την ευτυχία και κυρίως την ελευθερία αν δεν αγωνισθείς, αν δεν κουραστείς κι αν δεν δουλέψεις πάρα πολύ? Δηλαδή, θέλεις εκ των προτέρων ή όλα ή τίποτα ? Αυτό , σίγουρα οδηγεί στο τίποτα………. Η αισιοδοξία όμως, μαζί με μια δόση ρεαλισμού και η σκληρή δουλειά χαρίζει πραγματική ελπίδα .

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Άποστολή άρθρου μέσο Email