Ψυχοσάββατο

ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ • 7 Ιουλίου 2014

Τον ξέρω τον χαμένο παράδεισο του Μίλτονα κι ας μην τον πάτησα ποτέ. Γνώρισα τους έκπτωτους αγγέλους του όμως. Με τον πόνο καρφωμένο στα μάτια τους μου αφηγούνται ακόμα πως ένας κήπος, μια ανοιξιάτικη σαγήνη, πως η συμπόνια για τον άλλο, η υπακοή στον έρωτα, η πίστη σε μια άλλη ζωή, υπήρξε η καταστροφή τους.
Μου αφηγούνται πως η ομορφιά αλλοιώνεται και τρομάζει αλλά παραμένει ομορφιά όσο και να αρρωστήσει , όσο και να πεθάνει.
Με δάκρυα δύναμης παραδέχονται πως ούτε η ντροπή εξιλεώνει , πως το εγώ τους έφυγε από το τσαλακωμένο σώμα τους , αλλά το κουφάρι ακόμα ονειρεύεται και επιστρέφει από την άβυσσο μορφές χαμένων συντρόφων.
Το χειρότερο , μέσα στον Άδη τους, αδύνατον να λησμονήσουν τον χαμένο τους παράδεισο που ήταν μαζί και  ο τόπος του μαρτυρίου τους.
Κι όποτε μισούνε το Θεό , φτιάχνουνε μόνοι τους την τιμωρία τους, θυμούνται τα πάντα χωρίς να  αισθάνονται τίποτα.

Διαφήμιση

Τα σχόλια δεν είναι διαθέσιμα

Άποστολή άρθρου μέσο Email