Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ

Μεγάλη ευγνωμοσύνη οφείλουν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το αστικό πολιτικό σύστημα και τα κόμματα του. Η μνημονιακή μετάλλαξη του κυβερνώντος κόμματος λειτούργησε σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ, απ΄ την οποία πέρασαν όλα τα αστικά κόμματα και βγήκαν «καθαρά» και αθώα για τις δικές τους μνημονιακές πολιτικές.

Από τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, οπότε συνομολόγησε τη νομιμότητα των μνημονίων, ως την υπογραφή της πρόσφατης συμφωνίας στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης, ο ΣΥΡΙΖΑ διήνυσε όλη την απόσταση που τον χώριζε από την πολιτική της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η απόσταση δεν ήταν μεγάλη, αν κρίνει κανείς από το χρόνο που χρειάστηκε το κυβερνών κόμμα για την καλύψει.

Από σήμερα, μετά και τη χθεσινή συνεδρίαση στη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το δικαίωμα να αυτοσυστήνεται (έστω και στα λόγια) ως «αντιμνημονιακό» κόμμα. Έδωσε όμως το δικαίωμα στα αστικά κόμματα να πανηγυρίζουν για τη «δικαίωση» και την αθώωση τους, για τα δεινά που προκάλεσαν στο λαό και τον τόπο. Και δεν ξέρουμε ποιο από τα δύο είναι χειρότερο…

Ετικέττες: , , ,

Διαφήμιση

2 Σχόλια - "Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ"

  1. Ο/Η G.T. λέει:

    Αιδώς αργείοι
    Στίχοι: Κώστας Βάρναλης
    Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος
    https://m.youtube.com/watch?v=vIzXXorOphM

  2. Ο/Η ανδρεας ιωαννου λέει:

    Θυμάμαι το παληό και πάντα επίκαιρο : «Πέντε κόμματα – δύο πολιτικές».
    Όσο για το συγχωροχάρτι στους προηγούμενους υπαίτιους, μ’ αυτό το μυαλό να κοιμούνται.
    Το ότι γίνανε πολλοί οι υπαίτιοι (και κατά το κοινό ποινικό δίκαιο), αυτό δεν τους απαλλάσσει.
    Απλά θα είναι περισσότερες οι καταδίκες. Όμως αυτά δεν λύνουν το πρόβλημα. Το πρόβλημα
    είναι να βρούμε τους τρόπους εκείνους που θα βγάλουν τους «μή έχοντες» στο προσκήνιο.
    Έχω την ταπεινή άποψη ότι πρέπει να σταματήσουμε να υπενθυμίζουμε στο λαό το πόσα και
    ποιά δεινά του προκάλεσαν και του προκαλούν η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί υποτακτικοί
    της. Αυτά τα βιώνει έτσι κι’ αλλοιώς η φτωχολογιά στο πετσί της. Να παλεύουμε για τη βελτίωση
    των συνθηκών της ζωής μας. Να παλεύουμε με όλα τα μέσα. Μήπως όμως ήρθε το πλήρωμα
    του χρόνου να αρχίσουμε να ζωγραφίζουμε τον μεγάλο πίνακα της αταξικής, ευτυχισμένης
    ζωής ; Μήπως θα πρέπει να δώσουμε σαφή ελπίδα στους κατατρεγμένους ;

Άποστολή άρθρου μέσο Email