Λείπει ο Καρυωτάκης

ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ ΙΣΑΑΚ ΣΟΥΣΗΣ Πολιτισμός • 21 Ιουλίου 2017

 

Στους Δελφούς εμετρήθηκε το πνεύμα δύο Ελλάδων.
Ο Αισχύλος πάλι εξύπνησε την ηχώ των Φαιδριάδων.
Lorgnons, Kodak, operateurs, στου Προμηθέα τον πόνο
έδωσαν ιδιαίτερο, γραφικότατο τόνο.

Ένας λυγμός εκίνησε τ’ απίθανα αυτά πλήθη.
Κι όταν, χωρίς να πέση η αυλαία, η ομήγυρις διελύθη,
τίποτε δεν ετάρασσε την ιερή εκεί πέρα
σιγή. Κάποιος γυπαετός έσχισε τον αιθέρα…

Λείπει ο Καρυωτάκης, όχι γιατί το πνεύμα της ειρωνείας του δεν ιχνηλατείται σε πλήθος αμφισβητησιακών ποιημάτων και ποιητών. Λείπει η ευθυβολία και η πυκνότητα της ειρωνείας, η βαθιά γνώση του περίγυρου, η σύντομη οδός του, που δεν φρέναρε μπροστά σε τίποτα ιερό και όσιο των καβαλημένων, μεγαλεπίβολων, γιατί το χε να ταπεινώνεται ο ίδιος μπροστά στο απλοΐκό, το ατελέσφορο, το προεξοφλημένα λάθος. 
Ούτε άγιος ήταν, ούτε αλάθητος, όμως λείπει σαν αντίβαρο στις μεγαλοϊδεατικές παραφροσύνες των ελάχιστων ανθρώπων, σαν τράβηγμα της κουρτίνας στις σκοτεινές πλευρές των καλοπροαίρετων ανθρώπων, σαν σαφής προειδοποίηση ότι τίποτα δεν στεριώνει στο καλό, αν δεν γνωρίσει και δεν αναμετρηθεί με την ζοφερή του όψη.
Όπως και  άλλοι ανάλογοι του ποιητές δεν απώθησε αλλά συγκέντρωσε τα τεκμήρια της κακοδαιμονίας μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. 
Αυτό του στοίχισε υποτίθεται την απονομή του χαρακτηρισμού μεγάλος από την ακαδημαϊκή διανόηση, κέρδισε έτσι τη θέση του εκεί που πραγματικά του άρμοζε:  στα καροτσάκια με τα φτηνά βιβλία για ανθρώπους που διαβάζουν λίγα και στοιχειώδη πράγματα.

Διαφήμιση

Τα σχόλια δεν είναι διαθέσιμα

Άποστολή άρθρου μέσο Email