Η τιμή της ήττας και η ντροπή της παράδοσης

ΚΩΣΤΑΣ ΞΗΡΟΚΩΣΤΑΣ ΚΩΣΤΑΣ ΞΗΡΟΚΩΣΤΑΣ • 12 Ιουλίου 2015

Αγαπητέ μου «Ημεροδρόμε»,

με αφορμή το πραγματικά εξαιρετικής εμπνεύσεως (κάτι μάλλον σύνηθες για τα «κυβικά» του) πρόσφατο κειμενάκι του φίλου και (με την ευρεία έννοια) συντρόφου Νίκου Μπογιόπουλου, που αναδημοσίευσες, αλλά και το ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο του πανεπιστημιακού Θωμά Μαυροφίδη, σε παρακαλώ να φιλοξενήσεις τις παρακάτω σκέψεις:

-Αχ τι ντροπή, τέτοια ντροπή, στρατηγέ-ναύαρχε Θεμιστοκλή, που άφησες τους Πέρσες να πυρπολήσουν την Αθήνα και μετά να κάνουν κρουαζιέρες στ΄ανοιχτά του Σαρωνικού…

-Αχ τι ντροπή, τέτοια ντροπή, γενναίε στρατηγέ Θεόδωρε Κολοκοτρώνη, που επέτρεψες στο ασκέρι του Δράμαλη να κόβει βόλτες στο βόρειο κομμάτι του Μοριά, φθάνοντας ανενόχλητος μέχρι το Άργος…

-Αχ τι ντροπή, τέτοια ντροπή, αχ τι εθνική μειοδοσία ήταν αυτή σύντροφε Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, που -ελαφρά τη καρδία- παρέδωσες στους Γερμανούς, σχεδόν τα μισά εδάφη της ευρωπαϊκής Ρωσίας, βάζοντας την υπογραφή σου στο Μπρεστ-Λιτόφσκ…

-Αχ τι ντροπή, τέτοια ντροπή, πατερούλη Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Ντζουγκασβίλι, που διέταξες τον Kόκκινο Στρατό να γυρίσει τα νώτα του στις επελαύνουσες χιτλερικές ορδές και να παραδώσει στο πυρ τη σοδειά των κολχόζ, υποχωρώντας ως τα περίχωρα της Μόσχας…

-Αχ τι ντροπή, τέτοια ντροπή, δοξασμένε ηγέτη Χο Τσι Μινχ, που έβλεπες τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές να κατακαίνε την πατρίδα σου κι εσύ έστελνες τους Βιετκόνγκ να κρύβονται μέσα στα ποτάμια και ν’ ανασαίνουν με καλάμι…

Να συνεχίσω; Αμαρτία είναι. Θα πέσουν στο κεφάλι μου η Σαλαμίνα, τα Δερβενάκια, η Κριμαία, το Στάλινγκραντ και η Σαϊγκόν, όλα μαζί, και θα με πλακώσουν.

Θέλω να πω, καλοί μου σύντροφοι και φίλοι, ότι το πιο εύκολο πράγμα είναι οι αφορισμοί, οι κατάρες και τα μπινελίκια. Στον καιρό τους, όμως. Έχει έρθει αυτός ο καιρός; Επιτρέψτε μου να διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες.

Και βέβαια (ο άλλος παλιόφιλος) ο Αλέξης δεν είναι ούτε Λένιν ούτε Στάλιν ούτε κανείς από τους προαναφερόμενους. Και ούτε θα (ήθελε να) γίνει ποτέ.

Αλλά να μην του αναγνωρίσουμε καν ότι το παλεύει; Όχι βέβαια να τους μοιάσει, αλλά τουλάχιστον να μην μοιάσει σε κανέναν από τους προκατόχους του (κι ας φλερτάρει με το φάντασμα του Ανδρέα Παπανδρέου).

Εν κατακλείδι: Έχω τη γνώμη ότι το παιχνίδι παίζεται ακόμη. Και θα παίζεται διαρκώς. Και θα έχει, όπως ήδη έχει, πολλές ανατροπές. Τόσες που κι ο ίδιος ο Τσίπρας, ώρες ώρες, μοιάζει με ζαλισμένο κοτόπουλο. Δεν θα εκπλαγώ αν μάθω ότι μετά τον έρπη στα χείλη, άρχισε (στα 41 του) και το …κάπνισμα!

Θα εκπλαγώ, ωστόσο, αν μάθω ότι παραδόθηκε. Ο πόλεμος (δεν φαντάζομαι να αμφιβάλει κανείς ότι βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση) έχει πολλές μάχες. Μερικές μάχες, για να είναι νικηφόρες, απαιτούν και ελιγμούς ή ακόμη και τακτικές υποχωρήσεις. Άλλωστε, ακόμη και η ήττα είναι -μερικές φορές- τιμή. Η παράδοση είναι -πάντα- ντροπή. Τέτοια ντροπή. Κι ακόμη χειρότερη. Με δάκρυα δυό και στεναγμούς όχι σαρανταδυό αλλά εξηνταδυό (τα εκατό).

Στην απευκταία αυτή περίπτωση, θα συμφωνήσω με τον καλό μου φίλο τον Νικόλα, ότι θα πρέπει να πάει αμέσως στην Καισαριανή, να πάρει πίσω τα κόκκινα τριαντάφυλλα. Και να τα προσφέρει στην ανώτατη διοίκηση του Δ’ Ράιχ…

Ως τότε, υπομονή. Και προπαντός, ψυχραιμία…

Ετικέττες: , , ,

Διαφήμιση

6 Σχόλια - "Η τιμή της ήττας και η ντροπή της παράδοσης"

  1. Ο/Η Giannis Adamakopoulos λέει:

    Με ολο το σεβασμο κυριε Ξηροκωστα και μονο που μπλεκετε τα ονοματα ΛΕΝΙΝ, ΣΤΑΛΙΝ, ΧΟ ΤΣΙ ΜΙΝΧ, ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ με τον Τσιπρα(!!!!!!!!!) διαπραττετε εγκλημα καθοσιωσεως,κοινως μπλεξατε τα καστανα με τα γκαβαλα! Οι ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ με ξεπουλημενους «αριστερους» ευρωλιγουρηδες!!! Ημαρτον Κυριε!

  2. Ο/Η Κ.Ξ. λέει:

    Αντί απαντήσεως στους σχολιάσαντες, ένα update στα περί ντροπής:

    «Ντροπή, έτσι κρυφά να μας φύγεις και θλίψη ν’ αφήσεις», κύριε Τσίπρα μου.
    «Ντροπή, να μας γεμίσεις με πόνους, να πάρεις τους δρόμους», κύριε Τσίπρα μου.
    «Κι εγώ πού ‘λεγα τ’ όνομά σου, το πίστευα τό ‘χα τιμή, γιατί, να σ’ έχω αγαπήσει και νά ‘χω κερδίσει μονάχα ντροπή και καταστροφή», κύριε Τσίπρα μου.

    https://www.youtube.com/watch?v=6en3hvOqAk4

    Y.Γ.1: Όποιος ξέρει να σαρκάζει, θα πρέπει να μπορεί και να αυτοσαρκάζεται.
    Υ.Γ.2: Το χαμόγελό μας και οι σφιγμένες μας γροθιές θα τους θάψουν όλους.

  3. Ο/Η gian λέει:

    Φίλε Κώστα, υπάρχει ένα τραγούδι του Καλογιάννη που σε κάποιο στίχο λέει
    «εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού
    κι αλλού η ζωή μας πάει»,
    αυτή είναι και η πολιτική του Σύριζα και του κου Τσιπρα, έπαιξε έχασε, απλά το ΚΚΕ δικαιώθηκε για άλλη μια φορά κατά γραμμα, τώρα η ουσία δεν είναι ούτε ο εφησυχασμός ούτε η μεμψιμοιρία, αγώνας και αγώνας μέχρι τέλους, αφού αυτόν τον αγώνα δεν μπορεί να τον δώσει ο Τσιπρας ας αναλάβει δράση ο ίδιος ο λαός

  4. Ο/Η G.T. λέει:

    https://m.youtube.com/watch?v=szy8xKCo30Y
    Σου είπαν ψέμματα πολλά

  5. Ο/Η Ε.Θ λέει:

    Καμιά υπομονή και προπάντων καμιά ανοχή. Πάψτε να κοροϊδεύετε τον κόσμο. Ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Κολοκοτρώνης και οι λοιποί στους οποίους αναφέρεστε είχαν στρατηγική σύγκρουσης με τους αντιπάλους του λαού τους. Στα πλαίσια υλοποίησης αυτής της στρατηγικής έκαναν ελιγμούς….
    Η Στρατηγική του Τσίπρα είναι ή δεν είναι «ναι σε όλα στην ΕΕ»; , είναι ή δεν είναι «η ΕΕ είναι το κοινό μας σπίτι»; είναι ή δεν είναι «ναι στην υγιή επιχειρηματικότητα»; Οι «υποχωρήσεις» του Τσίπρα, στις οποίες αναφέρεστε, δεν είναι υποχωρήσεις αλλά υλοποίηση της στρατηγικής του κόμματός του που είναι ένας από τους χειροκροτητές της ΕΕ και του κεφαλαίου. Γιατί όποιος είναι με την ΕΕ είναι και με το κεφάλαιο……Για αυτό και ο ίδιος και το κόμμα του βρήκε θέση στο πλάι των παραδοσιακών κομμάτων του κεφαλαίου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ). Μαζί ενέκριναν το τρίτο «αριστερό» μνημόνιο – φωτιά…. Όλα τα άλλα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…..

  6. Ο/Η ΘΩΜΑΣ ΜΑΥΡΟΦΙΔΗΣ λέει:

    Σύντροφε, σεβαστή η άποψή σου, με όλη την ειλικρίνειά μου.
    Σημειώνω απλώς, ότι σε όλα τα παραδείγματα που παραθέτεις, υπήρχε λαϊκή κινητοποίηση κι οργάνωση. Κι ο Άρης στο βουνό, μα ποτέ δεν παρεκάλεσε τους Γερμανοϊταλούς, ούτε και προσπαθούσε να αποσπάσει εγκρίσεις αξιοπιστίας από τον αντίπαλο.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε 5 μήνες, δεν πέρασε καμιά από τις βασικές του δεσμεύσεις απέναντι στους πολίτες. Αποφάσισε η ηγεσία του, ότι δεν θα έκανε μονομερείς ενέργειες. Ας σκεφτούμε πώς θα ζούσαμε αν ο Κολοκοτρώνης, ο Χο ή ο Άρης σκέφτονταν με τον ίδιο τρόπο.
    Μακάρι, ειλικρινά, να έχω εγώ λάθος, κι εσύ δίκιο.
    Καλόν αγώνα και καλή τύχη σε όλους μας.

Άποστολή άρθρου μέσο Email